Biografie


Coloriste Ida Roekevisch schildert emoties.


Ida Roekevisch, geboren op 4 januari 1957 als Ida Klein Braskamp, woont al haar hele leven in Haarlo, een vriendelijk dorp halverwege Borculo en Eibergen in de Gelderse Achterhoek. Hier, omringd door uitgestrekte bossen, weilanden vol
zwartbont vee en glooiende mais- en koolzaadvelden, voelt ze zich thuis.

Ida Roekevisch
Al op jonge leeftijd begon ze met tekenen en schilderen om haar emoties te uiten en haar fantasieën vorm te geven. Het liefst was ze naar de kunstacademie gegaan - kreeg op de
Mavo ook dat advies - maar haar ouders vonden het geen geschikt milieu voor hun jongste dochter. Uit wanhoop of woede, wie weet dat nog precies, verscheurde ze toen al haar mappen met tekeningen, al haar jeugdwerk. Met lood in de schoenen fietste ze dagelijks naar haar werk bij een bank in de regio. Jarenlang weigerde ze een potlood of penseel vast te houden, maar het bloed kroop uiteindelijk waar het niet gaan kon.

In 1985 begon ze met lessen in pentekenen en aquelleren bij Robert Ottens. Ze maakte pentekeningen naar de
werkelijkheid van onder meer havens, boerderijen, kussens, schoenen, planten en mensen en illustreerde
uitnodigingen voor een wandelfestijn en een muziekoptreden. Ook aquarelleerde ze stillevens.
Begin 90er jaren begon ze met olieverf, eerst op linnen, later op Mdf. In dat opzicht is ze volledig autodidact.
"Olieverf is flexibel. De verf kan gewijzigd, verplaatst of zelfs helemaal weggehaald worden, tonen kunnen worden
veranderd, kleuren worden opgehoogd of getemperd."

1985 tot 1995

           

Kracht en inspiratie

Met de schilderskwast schrijft ze sindsdien vrijelijk haar dagboek, waarbij kleuren een overweldigende rol speelden
en spelen. Ida Roekevisch is dan ook zonder twijfel te rangschikken onder de coloristen. In geëmotioneerde tinten,
die veelal zijn afgedwaald van de werkelijkheid, wil ze haar verhaal kwijt, haar boodschap overbrengen, haar grote
bezorgdheid uiten over zaken als het milieu, de natuur en de menselijke maat, die overal in de verdrukking komen.
Daarnaast is ze keramiste; ook het werken met klei en glazuren en de spanning over het eindresultaat bij een
bepaalde oventemperatuur is een uitlaatklep voor haar.

2001 tot en met 2004

       

Kracht en inspiratie put ze bij alles uit de natuur. Dagelijks, het liefst voor dag en dauw, als het licht nog een
gering wattage heeft en zelfs de boeren zich nog een keer omdraaien, dwaalt ze, niet zelden met echtgenoot Hans
en hond Klazien, door de bossen en de velden rond haar woonplaats, vrij als een vogel, weg van de alledaagse stress,
met volle teugen de geuren, kleuren en natuurgeluiden opzuigend.

Hundertwasser

Haar grote inspirator is de Oostenrijkse kunstenaar-architect-filosoof Hundertwasser, die streed voor een mens-
vriendelijke manier van bouwen met respect voor elk individu en voor diens behoefte aan een groene omgeving.
Bomen, struiken, planten en bloemen maken een mens gelukkig, zorgen voor harmonie en rust. Ze zijn een eerste
levensbehoefte! Met hem vindt Ida Roekevisch de eindeloos rechte rijen van identieke voordeuren in lange,
saaie straten intriest. Daartegen ageert ze in haar werk. Zo geeft ze middels opmerkelijke kleuren en details
als torens, koepels en erkers elk gebouw een individueel karakter.
In het zogeheten Hundertwasser-gebouw – hoofdkantoor van aannemingsbedrijf Aan de Stegge in Goor – exposeerde
ze enkele jaren geleden haar werk en trok vele honderden bezoekers.


Ida Roekevisch

Ida Roekevisch is geen prater en dus drukt zij in kleuren en vormen haar worsteling
met het leven uit, haar onzekerheden, angsten, maar ook geluk en passie. Huizen en
bomen staan in haar werk voor mensen. Ze personifieert gebouwen en groen, laat ze
lachen, huilen, dansen, kreunen, juichen, aanklagen, eenzaam zijn en feestvieren.
Zonnen en manen zijn symbolen van hoop, licht, warmte. Het uitspansel duidt
vrijheid aan, wegen en paden verdwijnen op haar schilderijen veelal achter
de horizon van de toekomst, waar alles mogelijk is.

Clowns en zigeuners

Vanaf het begin van de 21ste eeuw is een enorme ontwikkeling in haar werk te zien. Het wordt vrijer, de beeldtaal
die de kijker via eenzame, feestvierende, elkaar omarmende of chaotische composities van gebouwen bereikt, wordt
steeds vaker door mensen vertolkt. Langzaam mag de beschouwer dichterbij komen. Ineens zijn het clowns die haar
schilderijen bevolken. Clowns immers ademen, net als het leven zelf, vrolijkheid maar tegelijkertijd een diepe
dramatiek. Ook zigeuners inspireren haar. Om hun ongebonden levensstijl, hun vrijheid om te gaan en staan waar ze
willen en gewoon te zijn wie ze zijn, ongeacht wat anderen ervan vinden. Steeds vaker ook zie je draden door haar
werk lopen, draden die alles en iedereen verbinden, zoals er ook in werkelijkheid een zichtbare maar vaker nog
onzichtbare en ongrijpbare samenhang is tussen de dingen, een soort allesomvattend, het heelal omspannend cluster
van kennis, gedachten en emoties.

2006 tot en met 2009

        

Haar nieuwste thema is Tibet, dak van de wereld. Door de overweldigende natuurkrachten voelt de individuele mens
zich er nietig. Onderlinge saamhorigheid is vanzelfsprekend, want noodzakelijk om te overleven. In de ijle, koele
lucht wapperen kleurrijke gebeden in de wind omhoog. Liefde en zon brengen warmte.

Ida Roekevisch, die haar werk signeert met IK (vanwege haar meisjesnaam), weet mensen steeds weer te ontroeren,
te prikkelen en te stimuleren tot nadenken en filosoferen over het belang van leven en laten leven. Heeft ze aan
de ene kant een niet in toom te houden scheppingskracht, aan de andere kant is er de drang om juist dat aan iedereen
mee te geven, een soort boodschap, die raakt aan de zin van het bestaan.

Tekst: Ellis A. FRANS—KAPMA

De auteur is journalist en sinds 2001 bevriend met de kunstenaar. Zij bewerkte de uit de mond van Ida Roekevisch
opgetekende teksten, die elk schilderij begeleiden.